Anı Yaşayıp Geleceğe Odaklanmak mı? Geçmişe Gömülmek mi?

Yıllar su gibi akıp gidiyor…                           Daha dün çocuktu dediğimiz insanlar bugün anne, baba, yönetici ya da emekli oluyor. Aynaya baktığımızda ise en çok şu soruyu kendimize soruyoruz:
“Ne zaman bu kadar büyüdük?”

Hayat; başarılar, pişmanlıklar, tecrübeler, hayaller, başarısızlıklar, umutlar ve zaman zaman umutsuzluklarla örülü uzun bir yolculuk. İyisiyle, kötüsüyle, acısıyla, tatlısıyla geçen bir ömür...
Peki dönüp baktığımızda gerçekten neyi hatırlıyoruz?
Kazandığımız parayı mı?
Bitmek bilmeyen telaşlarımızı mı?
Yoksa ertelediğimiz mutlulukları mı?
Modern toplumun en büyük sorunlarından biri, insanların artık yaşamayı sürekli ertelemesidir. "Bir gün..." diye başlayan cümleler, çoğu zaman hiç gelmeyen yarınlara bırakılır.
"Bir gün gezeceğim..."
"Bir gün mutlu olacağım..."
"Bir gün kendime zaman ayıracağım..."
Oysa hayat beklemiyor.
Takvim yaprakları sessizce düşerken, ömür de onlarla birlikte eksiliyor.
Geçmiş elbette bizim öğretmenimizdir. Yaşadığımız acılar, yaptığımız hatalar ve kazandığımız deneyimler bizi bugün olduğumuz kişi haline getirdi. Ancak geçmiş, sürekli içinde yaşamamız gereken bir yer değildir.
Çünkü geçmiş değişmez.
Gelecek ise henüz yazılmamış bir hikâyedir.
Bugün bulunduğumuz noktaya gelebilmek için kimimiz büyük mücadeleler verdi, kimimiz ise daha rahat yollar yürüdü. Hayat herkese aynı şartları sunmuyor. Ancak hepimiz için ortak olan tek gerçek var:
Bugün... elimizde olan tek zaman dilimi.
Bulunduğumuz yerden memnun muyuz?
Yoksa sürekli hayatı erteliyor, mutlu olmak için yeni bahaneler mi üretiyoruz?
 

Mutluluk, kusursuz bir hayata sahip olmak değildir.
Mutluluk; bazen sabah yapılan bir yürüyüşte, bazen dostlarla edilen samimi bir sohbette, bazen dinlediğimiz bir şarkıda, bazen de kendimize ayırdığımız birkaç dakikada saklıdır.
Spor yapmak...
Sanatla ilgilenmek...
Müzik dinlemek...
Dans etmek...
Yeni yerler keşfetmek...
Bol bol yürümek...
Küçük tatil kaçamakları yapmak...
İyi dostluklar kurmak...
Çocuklarımızla vakit geçirmek...
Ailemize sarılmak...
Kariyerimiz için emek verirken kendimizi de ihmal etmemek...
Bunların her biri yaşamın rengidir.
Hayatı anlamlı kılan ise yalnızca büyük başarılar değil, küçük mutlulukları fark edebilmektir.
 

Unutmamalıyız ki insan, düştüğü yerden kalkabildiği kadar güçlüdür.
Hayatta zorluklar olacaktır.
Hayal kırıklıkları olacaktır.
Bazen kaybedeceğiz.
Bazen yorulacağız.
Ama vazgeçmediğimiz sürece yeniden ayağa kalkma ihtimalimiz hep vardır.
Hayallerimiz ve hedeflerimiz yaşam enerjimizin en önemli kaynaklarıdır. Umut, insanın en güçlü sermayesidir. Umutsuzluk ise yaşamı ağırlaştıran görünmez bir yüktür.
Bu yüzden geçmişten ders alalım ama ona esir olmayalım.
Geleceği planlayalım ama bugünü feda etmeyelim.
Çünkü hayat, sadece nefes almak değildir; hissedebilmek, üretebilmek, sevebilmek ve yaşadığını fark edebilmektir.
 

Belki de kendimize bugün şu soruyu sormanın tam zamanıdır:
90 yaşındaki ben, bugün sahip olduğum yaşta ve imkânlarda olabilmek için neleri feda ederdi?
Cevabı düşündüğümüzde, aslında en büyük zenginliğimizin zaman olduğunu anlayacağız.
Öyleyse sevdiklerimizi ihmal etmeyelim.
Kendimizi dinlemeyi unutmayalım.
Sağlığımıza sahip çıkalım.
Hayallerimizden vazgeçmeyelim.
Ve en önemlisi...
Hayatı sadece izleyen değil, yaşayan insanlar olalım.
Çünkü bir tane hayatımız var.
Ve onu en güzel şekilde yaşayabilmek, başkalarının değil, bizim elimizde.
Belki de hayatın gerçek sırrı şudur: Geçmişten güç almak, geleceğe umutla bakmak ve bugünün kıymetini bilmektir. Çünkü yaşanacak en güzel gün, içinde bulunduğumuz bugündür.