Köyceğiz’in Görünmez Duvarları
Köyceğiz’in o kartpostallık durgunluğu, akşam güneşinin göle bıraktığı o turuncu veda ile başlar. Sokaklar tenhalaşır, kordonun kalabalığı evlerine çekilir ve narenciye kokulu rüzgarlar yerini sessizliğe bırakır. Dışarıdan bakıldığında huzurun başkenti gibidir burası; begonvillerin sardığı bahçeler, ağır aksak akan bir hayat... Ancak o sarı ışıklı pencerelerin ardına gizlenen "diğer" Köyceğiz’i kimse konuşmaz.
Her akşam, binlerce kapı aynı anda kilitleniyor ama her kapının arkasında bambaşka bir dünya kuruluyor. Biz dışarıda rüzgarın sesini dinlerken, o kalın duvarların ardında fırtınalar kopuyor.
Kapalı Kapıların Ardındaki Sesler
Bir pencerenin ardında, yıllarını paylaştığı eşini yeni toprağa vermiş, anıların ağırlığıyla ezilen bir yalnızlık var. Masadaki ikinci tabağı kaldırmaya eli varmayan, çayın buharında kaybettiği yüzleri arayan o sessiz hüzün... Bir diğer yanda ise, şehrin gürültüsünden kaçıp buraya sığınan ama içindeki boşluğu hiçbir manzaranın dolduramadığı o modern sürgünler.
Peki ya o parıltılı hayatların hemen iki sokak ötesinde, mutfağındaki tencereyi kaynatmak için mucize bekleyenler? Köyceğiz’in bereketli topraklarının ortasında, "yarın ne yiyeceğiz?" sorusunun soğukluğuyla üşüyen sofralar var. Yoksulluk burada, dallardaki portakallar kadar gerçek ama onlar kadar göz önünde değil.
Görünmez Yaralar: Şiddet ve Çaresizlik
Daha da derini var; konuşulmayan, halının altına süpürülen o keskin sızı. Bazı evlerde ışıklar erkenden sönüyor çünkü karanlık, morlukları ve yaşlı gözleri gizlemenin en kolay yolu. Şiddetin gölgesinde soluk alıp veren, kurtuluşu sadece sessizce dua etmekte bulan hayatlar, Köyceğiz’in o meşhur sakinliğine kurban ediliyor. "Komşular duymasın" diye yutulan hıçkırıklar, aslında bu kentin en ağır yükü.
Bir de hastalığın pençesinde, bir hastane randevusu ya da bir ilaç parası için çaresizce bekleyenler var. Penceresinden göle bakarken, sağlığın ne kadar büyük bir lüks olduğunu, her nefesin bir mücadeleye dönüştüğünü sadece yaşayan biliyor.
Biz Ne Kadar Yakınız?
Köyceğiz sadece bir coğrafya değil, bir insan manzarasıdır. Bizler, o pencerelerin önünden geçip giderken sadece kendi yansımamızı görüyoruz. Oysa her evin kendine has bir kokusu, bir sancısı ve bir umudu var.
Bu akşam başınızı yastığa koymadan önce, yan komşunuzun neden bu kadar sessiz olduğunu, bakkaldaki o teyzenin gözlerindeki uzaklığı ya da sokaktaki o gencin omuzlarındaki yükü bir düşünün. Belki de bir selam, bir içten gülümseme ya da "bir ihtiyacın var mı?" sorusu, o kapalı kapıların arkasındaki dünyayı değiştirecek ilk kıvılcımdır.
Çünkü hayat, sadece bizim yaşadığımız kadar değil; dokunmadığımız her hayat kadar eksiktir.
