Köyceğiz’in 'Gizli' Duvarları
Köyceğiz denince akla hemen sakinlik, huzur ve o meşhur göl manzarası gelir. Ama suların altındaki akıntı ne kadar derinse, sokaklarda yürürken karşılaştığımız o "sessiz bakışların" altı da bir o kadar kalabalık. Bugün biraz aynaya bakma vakti; ama gölün kıyısındakine değil, birbirimizin yüzündeki o yargı dolu ifadeye.
Bakışların Dili: “Sen Kimsin?”
Köyceğiz küçük yerdir; burada herkes herkesi tanır (ya da tanıdığını sanır). Bu durum bazen bir sıcaklık gibi görünse de, aslında devasa bir ön yargı laboratuvarına dönüşebiliyor. Birine yapılan bir uygulama, atılan bir adım ya da farklı bir duruş; hemen o meşhur süzgeçten geçiyor. İnsanların yüzüne yansıyan o ifadeyi bilirsiniz: Birini henüz tanımadan, sadece duyumlarla ya da alışkanlıklarla "etiketleme" hali.
Gerçek şu ki: Ön yargı, gerçeği görmemizi engelleyen bir katarakttır. Ve maalesef Köyceğiz’in o güzel güneşi bile bu kataraktı her zaman açmaya yetmiyor.
Uygulamalar ve Yüzdeki Maskeler
Hayatın her alanında (ticaretten siyasete, komşuluktan bürokrasiye) sergilenen tavırlar, insanların yüzünde birer harita gibi okunuyor artık. "Bizden olan" ve "bizden olmayan" ayrımı, yapılan uygulamaların merkezine oturduğunda, adalet duygusu yerini derin bir kırgınlığa bırakıyor. Bu kırgınlık ise en çok çarşıda, pazarda, kahvede insanların birbirine bakışında can buluyor.
Ön yargı bitmek bilmediği sürece;
Yeni fikirler yeşermeden kuruyor.
Yetenekli beyinler "burada bana yer yok" diyerek göç ediyor.
En acısı da, samimiyetin yerini soğuk bir nezaket ya da açık bir mesafe alıyor.
Göl Aynı Göl, Ya Biz?
Köyceğiz’in doğası bizi birleştirmek için elinden geleni yapıyor. Göl her sabah herkese aynı dinginlikle uyanıyor. Peki biz, birbirimize bakarken neden bu kadar "ayrıştırıcı" bir filtreden geçiyoruz? Bir insanın yüzüne yansıyan o yargılayıcı ifade, aslında o insanın kendi iç dünyasındaki huzursuzluğun bir yansımasıdır.
Artık bu döngüyü kırma vakti gelmedi mi?
Köyceğiz’in o meşhur sığla ağaçları gibi birbirimize tutunmak yerine, dallarımızı birbirimize çarpmaktan yorulmadık mı? Ön yargı, sahibine yükten başka bir şey değildir.
Gelin, bugün göl kıyısında yürürken karşılaştığımız o "yabancıya" ya da "fikrini beğenmediğimize" sadece bir insan olarak bakalım. Belki de Köyceğiz’in asıl güzelliği, o zaman yüzlerimize gerçekten yansımaya başlar.
Aynı Göğün Altında, Farklı Kavgaların Esiri
Son günlerde sokaklarımızda, kahvelerimizde, sosyal medya paylaşımlarımızda dinmek bilmeyen bir gürültü var. Ama bu gürültü neşeden değil, "sen baktın, ben baktım" tartışmalarından yükseliyor. Hayvanlarla olan bağımızdan tutun, insan ilişkilerimize kadar her şey bir sidik yarışına, bir üstünlük kurma çabasına dönüştü. Sahi, biz ne ara bu kadar "ayrıştık"?
Canın "Senlisi, Benlisi" Olur mu?
Bir kap su koyanla, bir kap mama veren; bir canı kurtaranla, ona sevgiyle bakan neden karşı karşıya gelir? Hayvan sevgisi üzerinden bile bir kutuplaşma yaratmayı başardık. "O dedi, bu dedi" süzgecinden geçirmeden bir iş yapamaz hale geldik. Oysa o sessiz canların ne senin unvanına, ne benim bakışıma, ne de kimin daha çok "haklı" olduğuna ihtiyacı var. Onların sadece merhamete ihtiyacı var.
Yüzlerdeki O Yargılayıcı İfade
Köyceğiz sokaklarında yürürken insanların yüzüne bir bakın. Yapılan her uygulamada, atılan her adımda bir "açık arama" hali... Ortak bir iyilik yapmak, el birliğiyle bir sorunu çözmek varken; neden enerjimizi birbirimizi çürütmeye harcıyoruz?
Unutuyoruz: Hepimiz insanız. Hepimiz bu hayatta geçiciyiz ve günün sonunda hepimiz aynı yere gideceğiz. Kimsenin kimseden daha fazla "toprağı" olmayacak yanına alabileceği.
"Biz" Olmayı Neden Beceremiyoruz?
O dedi, bu dedi, şu öyle baktı... Bu dedikodu çarkı döndükçe, asıl yapılması gerekenler hep yarım kalıyor. Bir hayvanın tedavisini üstlenmek, bir mahalle sorununu çözmek ya da sadece selamlaşmak bile bir "taraf olma" meselesi haline getiriliyor.
Peki, soruyorum size:
Bir canı kurtarırken "kimin tarafındasın" diye sormak akla sığar mı?
Birinin eksiğini kapatmak varken, onu yüze vurmak bize ne kazandırıyor?
Ortak bir yaşam alanında "ben haklıyım" demek, karnı aç bir köpeği doyuruyor mu ya da bir insanın derdine derman oluyor mu?
Gelin, Bu Aynayı Kıralım
Ön yargıların, "sen-ben" kavgalarının bittiği yerde gerçek huzur başlar. Köyceğiz’in o meşhur sakinliği, sadece gölün durgunluğuyla olmaz; insanların ruhundaki o hırçın dalgaların dinmesiyle olur.
Gelin; o dedi, bu dedi demeyi bırakalım. Elimizdeki bir kap mamayı, yüreğimizdeki bir parça merhameti ve cebimizdeki bir nebze hoşgörüyü ortaklaştıralım. Çünkü bu hayat, birbirimize çelme takmak için çok kısa, ama el ele verip güzelleştirmek için harika bir fırsat.
Sonuçta hepimiz aynı yolun yolcusuyuz. Giderken yanımızda götüreceğimiz tek şey, birinin yüzünde bıraktığımız o samimi tebessüm olacak.
